duyulmayan çığlıklar

Çirkinim...

Zamansız gelen her şey kadar anlamsızım.ruhum ve ben ayrı dünyalar ve beynim başka bir insan.kalbimdeki uçurtmaların uçuşlarını izliyorum.hepsi tek tek yükselirken,tek korkum biranda düşecek olmaları..uçurtmasız yaşayamam oysaki biliyorum..3 farklı dünyada yaşıyorum ve her birini düşünme fırsatı yaratmaya çalışıyorum..kırmak kadar kötü bir şey yapmak istemiyorum bu üç dünyaya…en çok lunaparkı özledim…bilirisiniz çarpışan otomobilleri sevmem!

Antagonist ruhum her geçen gün bir daha alt etmeye çalışıyor beni yorulmaksızın…ben ne yapıyorum…sabahtan akşama kadar sahildeyim.akşam eve gittiğimde tekrar sahile gitmem gerektiğini düşünerek dönüyorum kumsala..sahiplenmem gerektiğini düşünerek bazı şeyleri şezlongu sahiplenmeye karar verdim..ve geceleri deniz benim oluyor!sabahları ise hediye ediyorum tüm insanlığa okyanusları…

Zamanı yok etmek ve ruhumun antagonistliğini ele geçirmek için çabalıyorum bu aralar…ve birde şezlongları boyuyorum gece 12 den sonra..gelmek ister misin?

Püriten'e

Hayatı doğadan ayırıyordu.onun gözünde doğa taş ve küldü,granit mezar ve ölümdü.hayat,tuhaf ve özellikle hünerli bir kaza olarak işin içine giriyordu;orada burada az çok başarı ya da denge sağlayan ama sonuçta daima yenilen-çünkü öncesinde de sonrasında da soğuk hareketsizliğin hüküm sürdüğü – uzatılmış bir mücadeleciydi…

Etrafı Yunan,Mısır ve Çin hazinelerinden bedelsiz bir koleksiyonla çevriliydi ve bir müze konversatörüne benziyordu..Lawrence(D.H) i bilirsiniz dostlar…Lawrence gibi,yaşlanmış ama olgun,içe işleyen bir kavrayışa sahibti.Elleri hassas ve olabildiğince nazikti.Ve bir ruh ebesiydi O…belki de Ruhun taaa kendisiydi kimbilir…

 

ruhun tutsaklığı

Ruh…

Bende anlamını asla yitirmeyecek bir kelime varsa,ruh olmalıydı bu kelime...ruhun inceliğini keşfetmek ve en önemlisi de belki,her ruhun ne istediğini bilebilmek.her ruh özgürlük ister!özgürlük ve ruh anlam kazanır, güzel ya da çirkin bedenlerde,hücrelerde..Unutulmaması gereken tek düşünce ise,hiçbir ruhun başka bir ruhta anlam kazanayamayacağıdır belkide…

Ruh ve kanun…

Bribirinden bağımsız iki anlam…Biri tutsaklık diğeri sınırsızlıklar ülkesi…her ikisine anlam kazandıran bir adam!...

‘’en büyük Mon…u!

Senin  gökyüzündeki ruhunu kutsmaktan ötürü şeref kazanırsam,ne mutlu bana!

Ya siz,ey aklın,gerçeğin sessiz ve kimseyle konuşup görüşmeyen bekçileri!size de sevinç ve mutlluk verebilirsem,ne mutlu olurdum!insanlık savunucularının sesini duyurmakta etken olan istek ve heyecanı,duyarlı ruhlara üfleyebilsem dünyalar benim olurdu!...

İnsanlığın kutsal haklarını savunan ve yenilmez gerçeğin tarafını tutarak,sesimi yükseltmekle,zulmün ve bazen de aynı derecede tiksinç bilgisizliğin pençesinde çırpınan kara yazgılı kurbanlardan birkaçını çekip kurtarabilirsem,bunlardan sadece bir tek günahsızın duaları ve döktüğü sevinç gözyaşları bile,bütün diğer insanların haksız suçlamalarına ve acı hareketlerine karşı beni yatıştırır ve avuturdu!’’

 not:louisiana lı vahşiler acıktıkları zamn ağaçları köklerinden kopararak beslenirlermiş.hükümet te vahşiler gibidir die düşünüyorum artık.ruhsuz bir yaşama itilen ruhsuz makinalar olmaya hazırız evet!!! ...tapılası insana teşekürler...MO....U

kısa kısa

Hikayeler yazmaktan sıkıldım artık.uzun süre bağlı kalamıyorum hiçbirşeye.hayatım boyunca böyle oldu.mesela;''anneni mi çok seviyorsun babanı mı?''dediklerinde ben''ikisini de çok seviyorum’’diyen aptal çocuklardan olmadım hiçbir zaman.hep seçimlerim değişti evet.ama ben hep birini seçtim.iyi ya da kötü.bundan yaklaşık 16 yıl önceye gidiyorum ve o zaman annemden nefret ettiğimi hatırlıyorum.neden mi?çünkü;bir çocuk için en önemli olan duygu sevildiğini hissetmektir ve annem sadece öylece oturuyor ve bana bakmakla yetiniyordu.ölen diğer çocuğunu bende görmek istercesine.bense beni izlemesinden nefret ediyordum.babamın geliş saatini ezberlemiş ve hesaplama yapabilmek için,babamdan bana saati öğretmesini istemiştim.birde saat istemiştim elbet.düz bir saat.''baba saati'' demiştim saat isterken.oysaki kız çocukları o yaşlarda hep anne saati isterdi!o günden sonra hep saat kullandım ben.gece uyandım saate baktım.okula başladım,ders aralarında hep saate baktım.biraz büyüdüm ve tarih kavramına takıldım.ama saat hesaplamalarının yerini hiçbir kavram alamadı bende.daha ince yaşamak mıydı saat benim için?neydi?neden bu kadar bağlanmıştım bu kavrama?

Şimdi yaklaşık 2 sn ye düşündükten sonra şunları söylemek istedim;saat ya da zamandaki ince kavram,detayları seviyordum ben.ve saat;beni hep mutlu eden,sevdiğim insanlara veya olgulara ulaştıran küçük bir kavram.bundan dolayı hep saatlere yükledim insanların anlamlarını ve her insana bir saat ayırdım yaşamımda.çok sık saate baktığımda,zamana bakmadım ben.mutluluk ve sevinç için sabırsızlanmamdı bu kadar çok saate bakmalarım..buluşmalara kaç daika kaldı ve sonrada kaç dakika sonra ayrılacağız bakışlarıydı saatlerle olan sevişmelerim…

...

Duyarlı ama demir gibi kadınlar kadınlar.hiç yıkılmadan yaşamlarını sürdürürler.bir kez bile aşağılanmazlar.herkes tarafından onaylanan müthiş bir kararlılıkları vardır evet!büyük bir olasılıkla yazı,çizi işleriyle uğraşırlar.yazdıkları şeylerde bir yandan toplumsal sorunları ele alırken,bir yandan da duyarlılığın bilimsel dayanaklarını sunmaya çalışan müthiş kadınlar.çevremde hep böyle kadınlar gördüm aslında çoğu böyle degildi belkide,ama bu olmaya çalışan kadınlar.uzun zamandır ilk defa kendime zaman ayırdığımı fark ettim ne garip!neyse tekrar dönüyorum yazıma dağıtmamam gerek bilirsiniz kurallar benim içindir.giriş gelişme ve sonuç mutlaka olmalıdır.yaşamaya ilişkin o öğrenilmiş kararlılıkları,deneyimlerle buğulanır ve bir parıltı düşürür tüm bedenlerine..emek verdikleri ilişkileri vardır.unutmadan emeği ve zamanı çok önemserler.sevgilileri onlara sarsılmaz bir saygı duyar ve akşamları,erkeklerin kadınları dövmesinin ne kadar iğrenç olduğu gibi kolay uzlaşılır konularda konuşulur.genelde terk eden onlar olur ve mutlaka yalanlanamaz bir nedeni vardır bu ayrılıklarının.Ve mutlaka düşünsel bir ayrılık.sevgilileriyle asla yüz göz olmazlar bu kadınlar ve sokakta ağlamazlar.zaten ağlamaktan nefret ederler.bu arada cosmo kızlarla alay edebilecek kadar zeki ve birikimli hissederler kendilerini.ne de olsa biraz sosyolji,biraz psikoloji:''makyaj yapmak fallik bir  durum.''

özgüvenleri granitten anıtlar gibidir.ancak yine de,en ulaşılmaz özellikleri,tükendikleri anlarda bile kendilerini yeniden üretebilecek donanıma sahip olabilmeleridir.hiç pes etmezler ve hayatları bir Amerikan boksör filmi gibi geçip gider.

şiiri sevmezler sevmesine de.kitabın uzun dipnotlusu,bir de filmin fransızını severler.

genellikle büyük kadınların hayatlarını merak ederler.evlerinde çalışan temizlikçiye de iyi davranırlar.çünkü anneleri söylemiştir Onlarında saygıyı hak ettiklerini..ve genelde sınıf ayrımı yapmadan severler her insanı ya da Din!temizlikçiye yeterince iyi davranırlar ama.çünkü bilirsiniz işte,toplumsal yapının getirdiği bir şey.biraz yüz verince astarını istiyorlar canım!!

Vee en önemlisi;her hafta bir gün düzenli olarak ve asla radikal olmayarak feminist olabilirler..

                                       

müzikalin çaresizliği

Zamana sığınmış öfkeleri vardı kadının.ve o akşam yok etmeye karar vermişti.müzikal gibi olacakatı herşey.iniş çıkışları olacaktı elbet öfkelerinin.ama o akşam kararlıydı kadın,müzikale muhteşem bir son hazırlamaya.tek hissettiği öfkesiydi ve bu öfke O’nu cezb eden bir erkek kadar ihtişamlıydı.saat 7 olmuştu(19:00)yüzleşmeye yarım saat kalmıştı evet..ve saat 7.30.arabadan inişi ve bileğinde olan lacivert kısa belli,kalçalarını aşarak ince beline kadar ulaşan ve saçlarının uzunluğu ile eşit olan topuklu ayakkabılarıyla,dalgalanmaya başlayan öfkesini yerle bir etmeye hazırdı.kapıdan girişi ve her yerde onu arayışıise  fark edilmeyecek gibi değildi.ve sonunda görmüştü kadın hermes kadar yakışıklı olan adamı.evet evet kapıdan giriyordu.O’ muy du ama.hayır.evet O’ydu.içiNdeki öfkenin tarifini yapmasını isteseydim eger şu cümleleri sarferder di kadın’’müzikalin slow bir şarkıya dönüşmesi gibiydi içimdeki duygular’’..bu kadar kötü olmamalıydı hayır…ve arada 30 cm kalacak şekilde yakınlaşmalar.ve sonra adamın kafasını çevirerek kadına bakışı ve tekrar heycan dolu enstürman sesleri …ve bir sessizlik…tekrardan yok olurcasına içteki med-cezirler…kadının geriye çekilmesi ve adamın çaresizce kadından uzaklaşması…ve sonra bitti mi der gibi bakan şaşkın bakışlar..kadında nefretin yerine şefkate bırakan sıcak duygular…mutlu sonun gelmesini bekleyen kalabalık gruplar…

…ve kadın o an onun kadar sevemeyeceğini anladı hiçbir müzikali ve öfkeyi…hermes gidecekti elbet ayaklarındaki kanatları kullanabilmek adına…ve kadın dönmeyeceğini bilerek yaşamak istemeyecekti ve  beklemeyecekti dillere destan olmuş hermesi…beklememek ve dönmemek adına and içti kadın o gece.Sonra sol göğsünü Hermes'e adadı.O'nu cezbedebilecek başka birşeyi olduğunu düşünmüyordu çünkü kadın…İronileri sevmediğini söylese de,yaşamı ironiler üzerine kuruluydu elbet her kadın gibi..

Öfkesine yenik düştü her geçen gün biraz daha ümidini yitirmek istememesine rağmen.Ve sonun da hermes döndü..Fakat kadın öfkesi ile oluşturduğu müzikali yok etmişti..

hermes e bakan her insan O'nun bedeninde kadının sol göğsünü gördü ve bu ihtişam karşısında can verdi her beden...

Kadın;Hermes te kıldığı unutulmazlığı başka insanların ruhlarında devam ettirdi o günden sonra...

konuştum

Öyle bir suçluluk duygusu var ki bende,yemediğim yemeğin kalbinin kırıldıgını düşünerek tabağımda bırakır ve yaklaşık 2 saat sonra onun gönlünü almaya çalışabilirim.Böyle yaşamak hiçte kolay olmuyor elbet.yaşamayı becerebilenlerin önünde donup kalıyorum.Yani merak ediyorum insanlar nasıl oluyorda yaşamayaara vermek istemiyorlar.Bana gelince,ara vermek bir yana,yaşamak isteyip istemediğimi düşünüyorum bazen tamam tamm çoğu zaman.böyle bir saplantım-ya da karalılığım hiç olmadı.ama kendimi dünya için paha biçilemez bir hediye olarak görmekten de alıkoyamıyorum aslında.Soğuk makarna gibiyim,ne dünyaya zarar vermek istiyorum ne de yarar sağlamak gibi önlenemez bir isteğim var.Var olmak mı?o kadarada heyecanlı gelmiyor bana.buna karşılık ,yok olmanın da anlamlı bir yanını göremiyorum.Tavşan boku gibiyim yani bir bakıma;kokmaz bulaşmaz.sizin anlayacağınız ,eğer ölümü anlamlandıran yaşadığınız sürece yaptıklarınızsa,pek şansım yok…:)