gecenin sona ermesinde uykumun kaçmasından anlamalıydım bugunun kötü bir gün olacağını.tam gün doğarken uyumaya zorlamaktan anlamalıydım zor gunlerın gelecek zaman olacagını.okul servısını 3 dakıka için kacırıp taksıye bınmek zorunda kalındıgında yada.muhtesem sunumlar yaparken ınsanlar motıve etmeye çalıştıgımda anlamalıydım belkıde.sunum sonunda ''tesekur''kelimesi suratıma fırlatıldıgında ya da.herneyse dedım ve cıktım dersem ınanmayın sakın.cunku bır ınsan gıbı sınırlendım tam olmayan bu calısmaya.kendımı nasıl ınandırabılırdımkı zaten karsımdakını ınandıramadan bazı seylere.sonra tam 13.00 da hareket eden okul servısınde buldum kendımı.mutsuz olarak ayrıldıgım bellıydı ve ben unutmak ıcın sureklı konustum.eve gırdım.karanlık ve yemek kokusu bırlsmısse eger dunyanın en ıgrenc gunune tünaydın demekten cekınmeyin sakın.bende öyle yaptım.ve sonra bilgisayardan actıgım radyoda sonuna gelınmıs bır muzık, sonunda ısmını bılmedığim kadın ''thank...''derken tekrar aklıma geldı bana soylenen''tesekur''kelımesı ve ben tam o sırada Romain Duris'i beğenerek ona teşekkürlerimi sundum muhteşem filmleri için.
