üç harfti gün ve ben henüz ikinci harfindeyim

gecenin sona ermesinde uykumun kaçmasından anlamalıydım bugunun kötü bir gün olacağını.tam gün doğarken uyumaya zorlamaktan anlamalıydım zor gunlerın gelecek zaman olacagını.okul servısını 3 dakıka için kacırıp taksıye bınmek zorunda kalındıgında yada.muhtesem sunumlar yaparken ınsanlar motıve etmeye çalıştıgımda anlamalıydım belkıde.sunum sonunda ''tesekur''kelimesi suratıma fırlatıldıgında ya da.herneyse dedım ve cıktım dersem ınanmayın sakın.cunku bır ınsan gıbı sınırlendım tam olmayan bu calısmaya.kendımı nasıl ınandırabılırdımkı zaten karsımdakını ınandıramadan bazı seylere.sonra tam 13.00 da hareket eden okul servısınde buldum kendımı.mutsuz olarak ayrıldıgım bellıydı ve ben unutmak ıcın sureklı konustum.eve gırdım.karanlık ve yemek kokusu bırlsmısse eger dunyanın en ıgrenc gunune tünaydın demekten cekınmeyin sakın.bende öyle yaptım.ve sonra bilgisayardan actıgım radyoda sonuna gelınmıs bır muzık, sonunda ısmını bılmedığim kadın ''thank...''derken tekrar aklıma geldı bana soylenen''tesekur''kelımesı ve ben tam o sırada Romain Duris'i beğenerek ona teşekkürlerimi sundum muhteşem filmleri için.

220112

Zamansızlıktı insan ruhunu özel kılan.
bundandı erken doğumlarda yasanan heyecan.
en az zamansız gelen olum kadar sasırtıcıydı zamansız gelen kısıler.
anlayamazdın ve anlamakta istemezdin çoğu zaman.
gri hücrelerin can bulmuşsa bırkac saatlıgıne farklı bır bedende,
anlamak ıstemezdın yaşadığın sonsuzluğu bır kalıba sığdırarak.
ve sonra yok olurdun.olmazdın aslında ama olmak isterdin yanı basında bulunan heycanı kaybetmemenın telasıyla
sonra uc harfe sıgdırırdın kelımelerin yeteriz kalacağı bu hisleri.çokta önem taşımazdı aslında kac harf ile sınırlandırdıgın.çunku daha buyuk ugraslar edınırdın kucucuk bır kelımeyı yok etmek ıcın.
oysa bu ugraslar daha da guclu kılardı kaçmak ıstedıklerını...
zamansızlıktı insanı tarif edemeyeceği hislerde yaşatan ve tüm gri hücrelerini bırkac saatliğine en can alıcı renklere girdirip daha sonra zıfırı karanlıkta yok eden.