ve aylaklık

her seyi yok ediyorum tekrardan.alışkanlıklar bana göre değil.hiç tanımadığım bir adama adamaya çalışıyorum bir haftadır kendimi. ilk defa kullanmaya başladığım telefon denilen makineden ısrarla yazıyorum.teknoloji harikası programları kullanıyorum bu gönderileri yazarken.oysa mektup atmak isterdim.belki o da isterdi kim bilir.ama hayır ne telefona alışabildim .ne de kendimi birine adama fikrine.ağlıyorum sessizce.üzülmüş numarası yapmak istiyorum ayrıldığım adam için.ama ruhum bana hükmediyor.çünkü en son ağladığımda gözyaşı beklerken ben,kemik fırlatmıştım gözlerimden fark etmeden.eğlenceli bir dünya sunmak istediğimde;susuyorum.bugun yaptığım telefonu kullanmama kararı da aldığım en iyi karardı belkide.ev arkadaşım.işte dünyanın en samimi insanı ile tanıştınız bu iki kelimeyi kurduğumda.şanslıyım.aldatıldığım için,zamana takılmadığım için,ve yok edici kararlar aldığım için.3 ay önce balıkları sevmemi sağlayan adam.ve seni sevebilir hatta seni görmek için tekrardan gelebilirim asırlar ötesindeki dünyana..ve ben yaz mutluluğunun bana sunmuş olduğu Aylaklığım ile tanışıyorum tekrardan bu gece..                                                                  

ve La Ramblas'da seninle tekrardan viski yudumlamak aşkına bu gece tüm hücrelerim.

ve roma günlükleri

Kendimle yaşamayı başarmakta bile zorluk çekerken,biranda dokuz kişi ile aynı evi paylaşmanın zorluğunu anlatabilmem imkansız olur elbet...o halde yapabileceğim tek bir şey vardı.Ve yaptım evet.eve geç girip erken çıkma kavramı.merdivenleri seviyorum.aslında ben rahatı sevmiyorum :}}

kafam 2 oda bir salon.Ve ben,salonda kalabalık misafirleri ağırlar gibi ağırlıyorum düşüncelerimin karmaşıklığını.
merhaba.

sonunda

ben sadece sarı elbiseli bir aptalım bu gece.

Sütümü aldım geldim.derken dedim bir mail kontrolü yapalım.bu arada facebook sayfamı özlemeyebilirim ancak her gün mail kontrolü yapmazsam ayrı bir mutsuzluk hormonu ile vücudumun tüm dengelerini bozabiliyorum.çok ta önemli bir kişiliğim yoktur aslında önemli mail gelebilecek kadar.ancak sebebini bulamadığımız her davranışımıza taktığımız isim gibi ben de ''alışkanlık''demek istedim.yorgunum,bitkinim.kafamda binlerce düşünce var derken,maillerime bakayım en iyisi.düşünmemi engelleyecek bir aktivite maili vardır dedim ve girdim mail sayfama.aman allahııım diye yükselen çığlıklarımı duyup,kendimi geri zekalı diyerek susturdum.erasmus sınavına girdiğimde sadece 60 ile geçmeyi başaran bir insanım.ancak beklediğim kadar sevinememiştim.bende şaşırmıştım aslında neden daha coşkulu sevinmedim diye.derken tabiki mektupları bekleme evresi de oldukça uzayıp,ben tam ümidimi kestiğim anda gelmişti.tabi ben yine çok sevinemedim.derken yaklaşık yarım saat önce maillerime girerek erasmus için verilecek olan hibe mektubumuuu görünce evet dedim demek ki mutluluğum bu mailde gizliymiş.şimdiden hayaller kurdum.bisiklet kiralamaca ile başlayabilirim mesela...

Paranoid insanlara tahammül yok.hep ben diyebilme bencilliğinde bulunup asla kendileri olamayan insanlar belkide yok edilmeli toplumdan.o zaman da insan kalmazdı sanırım evrende.her birimiz bencillik ile dünyaya sunulan varlıklar olduğumuzdan doğmuş olabilir mi ''tahammül''kelimesi.belki.bir önceki cümlemi destekleyici cümleler ile devam etmek isterdim.ama şimdi sabahtan beri sadece kedi sütü kadar süt ile idare etmeyi başarmış mideme zaman ayırıp daha sonra devam etme sözü veriyorum beyin hücrelerime.see u canlar ;)

What I Mean

yoktum ben.insanlara ait kılınamıyordum.olmuyordu işte.ilkokulda aldığım ayakkabıarımla dalga geçen çocuk neredeydi şimdi?ya da yıldızı pembeye boyadığımda ''yıldızlar asla pembe olmaz''diyen hocam benden sonra kaç kişiye daha aynı cümleyi kurmuştu?

evet ben kimseye ait kılınmadım.sahiplenemedim de kimseyi.kendi ruhuma bile sadık kalamazken başka bir bedene sadık kalmak saçmaydı zaten.ama hep düşündüm.hep kaybettim birilerini.en sevdiklerim oldu bunlar elbet.her kaybettiğim varlık içinse,sadece bir damla çakıl taşı akıttım gözlerimden.hep heyecan duydum ve insanlar bu kadar heyecan duymamın anlamsız olduğunu söylediler.üşüdüm o an'larda.ama gizlemeye çalıştım.nefesim kesildi bazen ama gizlemeye çalıştım.paramın hiç olmadığı dönemlerde hediyeler aldım.aptal olduğum kanısına vardılar.saçlarımı kestirdim izlediğim filmden etkilenerek ve anlamsız buldular davranışımı.kırmak istemedim ben kimseyi ama hep kırıldım belkide.söylemedim kırıldığım anlarda.hiç üzülmediğimi düşündüler benim için.oysa ben bedenimin her bir hücresinden çakıl taşları fırlattım.konuştular.daima dinledim.sıkılmadımda.ama sustuğumda hep aptal yerine koyuldum.belki de aptaldım.sonra sessizce çıkmak istedim hayatlarından.düzenlerini yok etmemeliydim.Ve terk edenin ben olduğumu söylediler..oysa terk edilen hep bendim ama üstlendim bu suçlamayı.kızmadım.