mutluydu.ve göz kapagının rengiydi mutluluk.sade,anlamsız ve kuşkulu.huzurlu olduğunda bile huzursuzdu aslında.düşüncelerine hükmedemeyişineydi tüm kıskançlığı.ya da itiraf etmekten korktuğu yalnızlığınaydı.mutluydu ama.kırmızı ojelerini sürmüş bir kız çocuğu kadar yada mastürbasyonu keşfeden ergenler kadar mutlu.bu kadar basitti işte insanları mutlu kılma çabamız.küçük şeylerde saklıydı sonsuzluğumuz.ama bu ''küçük şeyler''dediğimiz olguları hayatımızdan çıkardığımızda sadece bir beden kalıyordu geriye.ruhtaydı insan.ve bedenin sadece belirli bölgelerindeydi yaşam alanlarımız.boşunaydı paraya olan ihtiyacımız.ve boşunaydı milyonlarca insan arayışımız.sadece kendimizi bulduğumuz ruhtaydı huzur.ve bazen birçok bedene''fuck it''demekteydi belki de kimbilir..

ilkokul hocam dişleri dökülmekte olan bir canavardı

bazen tatminsizliklerimiz olur hani sonradan fark ettiğimiz cinsten.işte şuanda tam bu cümleyi tanımlayabilecek bir ruh hali içerisindeyim.film izleyeyim,yok en iyisi kitap okumalıyım ya da neyse yemek yesem diye ilerleyen düşünceler topluluğuna hükmedememe.can sıkıcı bu durum.ikilemlerin içerisindeki bedeniniz sadece oturarak yorulmakta ve siz hala ne yapmak istediğinizi bilemeden düşünmeye devam etmekteyseniz,ıhlamur çayı için.Ve hemen uyuyun.gözlerinizi canavar görmekten korkan çocuklar kadar sıkı kapatmayın ama.canınız yanar.tüm uyarımın sebebi canavarların olmadığını anlatmak değil.keşke olsalardı belki de.ben ilkokul hocamın pembe yıldız yaptığımda kızdığı rengi seçerdim yine.pembe.en son o zaman kız çocuğu olmuştum ve sonra sevmedim pembeyi..aslında pembeye degildi düşmanlığım.dişleri dökülmekte olan adamın,yaptığım yıldızı reddedişineydi.Ve evet benim ilkokul hocam dişleri dökülmekte olan bir canavardı.

kalbin çakıltaşı fırlattığı an'lar vardır elbet

Hayaller kuarrasınız ve yaşama ideolojileri üzerine kuramlar.yaşarsınızda mesela birçoğunu.anszın gelişen olaylardır aslında insanı en ileriye götüren.ne sunulacağını bilmeden yola çıkmak mutluluk.aynı zamanda yok olmak.siz konuşursunuz karşıdaki dinler ve anladığını belirtir gün boyunca.sonra kurulan cümlelerdeki dünyalar yıkılır.siz sessiz kalırsınız.anlamadığınızı düşünürler.oysaki yaşamak sadece sen olmak oldugu içindir susmak.ve sessizlik,dünya kadar sessizliktir o an kendinize sunabileceğiniz mutluluk..

hiçbir beklentisi olmayan bir insan hayal edin ve sonrada beni.zamanı geri almak istiyorum ve sadece belirli anları yaşamak yaşamak ve tekrardan.sonra dünyaya dönüyor ve içimdeki sesleri dinliyorum.ne istediğimi biliyorum ama hükmedemiyorum belkide ruhuma.belkide kelimesini severim ama çelişkileri asla.insanı yıprattığına inanırım bu kelimenin.ama en çok kullandığım kelimeler arasında baştan ilk 3 te yerini alır kendileri..aslında insanın çelişkilerden var olduğunu düşünüyorum.bir durup düşünün.çelişkilerimiz olmasaydı bu kadar öğrenmek ister miydik evreni.ve evrene ait tüm olguları.yani mutlu kılıyor biz tam aksi bir iddiada bulunmak istesek te.zamanı geri almak dedim evet.alalım hadi. aman tanrım hemen ilerletmeliyim die düşünmeye başladım ve çıktım hayal dünyamdan.aslında mutluyduk.kandırmak olarak algılamayın dostlar.gerçekten mutluyduk.sadece yaratmak istediğimiz biraz bunalım takılmaktı.bunu da çoğu zaman biz değil çevremizdeki karakterler yüklüyordu bizlere kim bilir.şimdi bu karakterlere uzun bir fuck itt çekip devam edin yaşamınıza.şimdi..iki gündür su ile beslenen bir canlı olarak artık yemek yemeliyim sanırım.sanırım iyi kelimedir iyi:))

kelimeleri özel kıldığımızda bulacaktık mutluluğun anlamını.önce kelimeleri kullanmak için yaşamış olacaktık duyguları ve yok edebilecektik hiçliği.zamanı yok edemezdik elbet ama zamandaki ironileri oluşturabilirdik belki de.22 yaşındayken,hem 20 hem de 2 yaşında olabilirdik aynı anda ve zamanda.2 yaşında davranmak kadar kolay kılınabilirdi yaşamlarımız,eğer hissetmeyi başarsaydık.anlam veremedim birçok zaman yaşayan ölü bedenlere.nedendi ertelemeler ve nedendi isterken rol yapma gereksinimleri?merak ettim.öğrenmek istedim.sonra kendimi kaybettim zamanda.hızla ilerlerken zaman,ben ileri kelimesinde anlamsızlaştım.zamanda ilerlemekten çok gerilemek istedim.22 yaşında olup 2 yaşında davrandım.o zaman bulabilirdim dedim.ama olmadı.anladığım ne derseniz?kendimi anlamsızlaştırdığım.zamana meydan okumak isteyen her insan için kuruyorum bu cümleyi;ben ağır çekimdeyken çok hızlı ilerlediniz.sorun sadece buydu ama anlamanızı beklemek kadar ürkütücüydü bu durum beklide.

yorgun bir yazı

yorgunum,sebepsizim ve kanunsuzum..zamandan soyutlanmış derim bedenimi kaplamaktan yorulmuş bir hal içinde..sıkıldım...uzun yolculukların özlemi ve rahatlatacağı düşüncesi,giderek beynimdeki tüm hücreleri ikna ediyor..yoruldum tüm amaçsız yaşayan insanlardan...dünyanın en basit insanı olmayı seviyorum.klasik ve zamanı farklı kılmaya çalışmayan bir kadın olmak!bu yaşayış tarzı stresten uzak tutuyor hücrelerimi..düşünmek zorunda kalmıyor,sadece yaşıyor olmanın verdiği,kimi zaman mutluluk kimi zaman ise yalnızlık duygusunu sindirerek yaşama hakkını sunmuş oluyorum kendime..sınavlar,insanların stresi,dinliyor numarası yapma ve rolünü yerine getirebilme çabası ve ardından gelen yorgunluk...egzotik bir otel odasını andıran bir mekana giriyorum sonra.beni sonsuzluğa götüren yerdeyim evet..rahatlamanın tüm evrelerini yaşadığım odam,yatağım ve ayna önündeki metal kutu şahit tüm yaşanmışlıklara...

Narsist olan her insana yakıştırdığım tek bir yaşayış biçimi var. o da mazoşist olarak yaşamlarına devam etmeleri.

mükemmelliği aradığımız her an oyunda olduğumuzu fark edebilseydik eğer,kendimizi kandırmak ve Tanrı'nın mucizelerini görmekten yoksun olmazdık.olduğu gibi kabul edilebilseydi dünya ve yetinebilseydi insanoğlu elinde olan güzelliklerle savaşlar ve yıkımlar ortadan kalkar,herkes farklı bir kimlik arayışı içinde kendini kabul ettirebilme çabası içerisine girmezdi belki de.zamanı soyutlamak istemez,ölümsüzlük için yok olmazdı.ama oyunda olmasaydı ve ego banyosuna girmekten zevk almasaydı...